Od czasów starożytnych odnotowuje się systematycznie opisy zachowań anorektycznych i bulimicznych. Tymczasem to nie jedyne nieprawidłowe zachowania jedzeniowe, które mają podobnie długą historię. Jednym z nich jest właśnie zaburzenie z napadami objadania się, polegające — mówiąc najogólniej — na jedzeniu zwykle dużych ilości pokarmu w krótkim czasie, czemu towarzyszy odczucie utraty kontroli i poczucie winy.
W literaturze przedmiotu zaburzenie to zaczęło funkcjonować pod nazwą „obżarstwo” (polifagia, hiperfagia) i służyło opisaniu epizodów jedzenia, niezwiązanych ze snem lub z jedzeniem wyłącznie w godzinach nocnych.

W latach 80 ubiegłego wieku polifagię umieszczono wśród niesklasyfikowanych zaburzeń odżywiania . Wskazano tym samym istnienie problemu , jego wagę, psychospołęczne źródła , oraz potrzebę udzielenia specjalistycznej, interdyscyplinarnej pomocy osobom, które się z nim zmagają .

W 2008 roku powstała organizacja on-profit o nazwie Binge Eating Disorder Association ( BEDA)
Misją jest udzielanie wsparcia społęcznosci BED, organizowanie corocznej konferencji dla tych, którzy świadczą pomoc chorym i ich rodzinom oraz budowanie społecznej świadomości dotyczącej znaczenia masy ciała dla funkcjonowania człowieka i zapobiegania etykietowaniu osób otyłych.

Piętnowanie otyłości, idealizacja „chudości”, łatwy dostęp do smacznej żywności , często jedzonej w sekrecie, może prowadzić do takich zachowań kontroli masy ciała, które wręcz destabilizują biologię apetytu ( zespół jedzenia kompulsyjnego)
Początek zaburzenia przypada u kobiet między 18 a 29 rokiem życia, natomiast u mężczyzn między 46 a59 rokiem życia, najczęściej ujawnia się na przełomie późnej adoelscencji i wczesnej dorosłości, ( średnio 20 rok życia)

Zaburzenie z napadami objadania się opisywane jest jako nawracająca utrata kontroli nad ilością i sposobem jedzenia oraz ponoszenie kosztów psychicznych, wynikających z przejadania się.
Poniżej znajdują się epizody niepohamowanego jedzenia.
Współwystępowanie z powyższym przynajnamniej trzech następujących objawów :

• Jedzenie dużo szybsze niz normalne
• Jedzenie aż do nieprzyjemnego uczucia pełności.
• Jedzenie dużych porcji jedzenia, pomimo nieodczuwania fizycznego głodu.
• Jedzenie w samotności z powodu wstydu , zakłopotania jedzeniem.
• Odczuwanie wstrętu do siebie, depresji, albo winy po przejedzeniu.
• Wyraźne cierpienie dotyczące niepohamowanego jedzenia.
• Występowanie niepohamowanego jedzenia, co najmniej raz w tygodniu przez 3 miesiące.
• Brak powtarzajcych się czynności kompensacyjnych w związku z niepohamowanym jedzeniem.
• Osoba odczuwa utratę kontroli nad jedzeniem, spożywa go znacznie więcej niż zwykle, a także czuje, że nie może przestać jeść lub ograniczać rodzaj badź ilości spożywanej żywnosci
  

la tego rodzaju zaburzenia charakterystyczne jest uporczywe myślenie o produktach spożywczych, a cel jedzenia polega na rozładowaniu napięcia, a nie na doświadczaniu walorów smakowych pokarmu. Przeczyszczenia się, czy ćwiczenia fizyczne w celu redukcji masy ciała są rzadkością, dlatego konsekwencją zaburzenia jest systematyczny przyrost masy ciała. Otyłość, będąca jego częstym skutkiem, dotyczy nawet 70% chorych.
Zaburzenie z napadami objadania się może współwystępować z nastrojem depresyjnym, zaburzeniami osobowości, cierpieniem z powodu otyłości, z chorobą afektywną jednobiegunową, zespołem lęku uogólnionego, panicznego, także z próbami samobójczymi oraz z samookaleczaniem się .

Chorzy doświadczają także poczucia winy, wstydu, napięcia stresowego oraz znudzenia.
Osoby cierpiące na BED odznaczają się obniżoną zdolnoscią samokontroli i trudnosciami w radzeniu sobie ze stresem i emocjami oraz stosują nieefektywne strategie radzenia sobie z nimi
Ponadto charakteryzują się niską samooceną, nadmierną potrzebą aprobaty społecznej z koniecznością utwierdzania się w tym, hiperkrytycyzmem i nadmierną koncentracją na swoim wyglądzie i masie ciała.
Subiektywne poczucie atrakcyjności, a właściwie jej brak, a nie sukcesy życiowe, decyduje o poczuciu własnej wartości osób dotkniętych BED.